Η επίπλωση του υπερβολικού στιλ

Όταν η γυναίκα  έκατσε στον καναπέ και της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, λέγοντας ενθουσιασμένη μ’ έναν παιδικό τρόπο: Μα εγώ είμαι ερωτευμένη και με τους δυο σας! υπήρξε μια σπίθα στην ατμόσφαιρα. Το βράδυ στο στρώμα η αδελφή της ή­ταν σκεφτική, όμως τελικά με ρώτησε με το γεμάτο κατανόηση ύφος που έχουν οι γυναίκες όταν θέλουν να σε παρασύρουν σε ολέθριες ομολογίες: Αν ήταν να διαλέξεις ανάμεσα σ’ ένα καλό τραπέζι και ένα μέτριο μπουφέ, τι θα διάλεγες; www.ink-cartridges-usa.com
Αν ήταν να διαλέξω σε μιαν άλλη ζωή, θα διάλεγα  το τραπέζι. Αν ήταν να διάλεγα αντικείμενο για έκθεση, θα διάλεγα πάλι τον μπουφέ, της είπα, είναι πιο φανταχτερός.
Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι η μέση επίπλωση ήταν υπερβολικά αλλοκοσμική για τα αισθητικά μου γούστα και δε μου γεννούσε άμεση επιθυμία. Μόνο που  κοιτάζω κι αναπνέω τη οσμή του βερνικιού της μου αρκεί, ψιθύριζα στον εαυτό μου. Με το θεώρημα αυτό ίσως να απωθούσα την έλξη της, αφού ήταν η επίπλωση του υπερβολικού στιλ.